ป๋าบี

ปีใหม่นี่ไปเที่ยวไหนอ่ะ

อย่าลืมซื้อน๊มๆๆมาฝากด้วยนะคะ

หนูและเหรัญิกห้องรอกินอยู่
อิอิ

Happy new year 2010

หวัดดี

ช่วงนี้ไม่ได้ไปเก็บชั่วโมงเลยจาน

มั่วแต่อ่านหนังสือ

แล้วก็สอบเกือบทุกวันเลย

บายค้าฟ

ฝันดีเด้อจานแล้วเจอกัลลลลลล

หวัดดีครับ พี่[u Merry Cristmas and Happy New Year ครับผม

มารับด้วย
เดี๋ยวไป

เอาขึ้นท๊อปด้วยดิคนแรก

ไม่เคยเม้นให้เลย

Are you remember me?I'am Rattaya..From Chaiyaphum provice.

Say hello.how are you?

เห็นคอมเม้นนี้แล้วดีจัยที่สุดเรย
คิดถึงพี่ชัยมากมาย

เมื่อรัยจาได้เจอกันสักที
คิดถึง O-net A-net รุ่น 1 จัง

ใช่หนาวๆแบบนี้เบื่อๆๆ

ได้แต่นอนอยู่ในผ้าห่ม

ไปเที่ยวไหนดีล่ะค่ะ

ส่วนแกรมม่ายังไงก็ได้เรียน

อาจารย์เตรียมมุกมาดีๆเถอะ

เด๋วพวกหนูจะไปต่อให้

แล้วเจอกันปีหน้าค่ะ

มะ F หรอก

เพราะมันง่าย

55+

สวัสดีคร้าอาจานเปิดเรียนเจอกันอย่าลืมของขวัญวันเกิดนะคร้า

เป็นสาวล่ะ20เเล้วเหอะ6 /12/ อ่ะอย่าลืมของขวัญน๊าคร้า กิ้วๆๆๆๆๆ

อ้าว ผมดันล็อคอินเข้าของเพื่อนผมซะงั้น
ตามที่ผมเอ่ยไปข้างล่างแล้วกันครับ ถ้าอาจารย์มีข้อสงสัยหรือฝากข้อความไว้ ก็มาคุยกันต่อละกันครับ ขอบคุณครับที่เสียสละเวลาไปอ่านเว็บบอร์ดของมหาลัยฯ ผมเคยส่งเรื่องนี้ไปยังอธิการบดีแล้วแต่... เฉย... ไม่มีการตอบรับใด ๆ นั้น

เฮ้อ....

เรื่องการสอบวัดนั้นผมว่าควรจะให้นักศึกษามีความรู้ก่อนครับ ถึงค่อยสอบกัน หรือจะสอบกันไปเลยให้ดูคะแนนไปเลย (แต่เชื่อว่าไม่มีใครทำกัน)

ภาษา คือ ทักษะ
ทักษะคือ การฝึกฝน
อันนี้ผมเข้าใจครับ
แต่......... เราไม่มีเครื่องมือ (เรามีเครื่องมือเฉพาะช่วงโปรโมชั่นเท่านั้น) ที่จะทำให้นักศึกษาบางส่วน สนใจแค่นั้น

เรามีหนังสือดี ๆ แต่เก็บไว้ในตู้กัน
เราไม่มีหนังสือดี ๆ ที่จะให้นักเรียนฝึกฝน
เราไม่มีงบประมาณในการคัดสรรให้นักศึกษาได้รับการพัฒนา
เราไม่มีบุคลากรที่คอยพัฒนา ชี้แนะแนวทางในการปลูกฝังความคิดของนักศึกษา
เราไม่มีแผนยุทธศาสตร์ในการพัฒนาตัวนักศึกษา หรือหลักสูตรการพัฒนา
เราไม่มีวิธีที่พัฒนาความรู้พื้นของนักศึกษา ทำให้นักศึกษาเรียนต่อยอดจากหลักสูตรของมหาลัยไม่ได้ **เรียนแบบข้ามไปข้ามมา ถ้าถามว่าเป้าหมายหลักคืออะไร... ตอบไม่ได้...
ฯลฯ (ยังมีปัญหาอีกบานเบอะ ที่ผมยังไม่ได้เอ่ยไป เชื่อว่าอาจารย์สามารถตอบและต่อได้)

ปัญหาของเราคือ "ไม่ยอมรับความรู้ด้านนักศึกษา หนีปัญหาความจริงสำหรับตัวนักศึกษา และไม่มีตัวชี้วัดความรู้พื้นฐานของนักศึกษาว่าอยู่ในระดับใด หรือจะให้เห็นชัดเจน แยกเป็นเกรด ๆ จะเห็นได้ชัดเลย ถ้าคนไหนเกรดต่ำก็ให้ปรับปรุงขึ้้นไปให้อยู่ในเกณฑ์ให้ได้ (มันมีข้อดีและข้อเสีย แต่ข้อดีก็คือเราได้เห็นปัญหาชัดเจน เปรียบเสมือนข้อสอบ TOEFL TOEIC etc. ก็จะมีว่าท่านอยู่ในระดับใดเหมือนกัน)

ขนาดอาจารย์บางท่านที่ผมรู้จักยังไม่สามารถทำได้เลย โดนกล่าวหาต่าง ๆ จนถึงขึ้นศาลไป แล้วคิดว่าผมจะไปให้ใครช่วยได้อีกละครับ?

ผมเข้าใจว่าอาจารย์พึ่งมาสอนที่นี่ได้ ไม่กล้าที่จะทำอะไรหรือเสนออะไรไปมาก เรื่องนั้นผมเข้าใจครับ แต่อาจารย์ลองคิดอย่างใคร่ครวญดูนะครับ "เป็นไปได้ไหม ที่สาขาภาษาอังกฤษของเรา จะสามารถดีขึ้นกว่าเดิมสัก 50% หรือแค่ ความรู้เทียบเท่า ม.6" ถ้าทำได้ในจุดนี้ ผมถือว่าสำเร็จในระดับหนึ่งที่น่าพึงพอใจเลยทีเดียว"

ปัญหามันมีมากมายจริง ๆ ครับเรื่องนั้นผมยอมรับ บางคนยังไม่รู้เป้าหมายของตัวเองว่ามาเรียนทำไม บางคนก็มีจิตวิญญาณสำหรับเป็นครูในการเรียน แต่ขาดเครื่องมือหรือตัวกระตุ้น ทำให้ไม่สามารถแสดงศักยภาพหรือความชัดเจนออกมาให้เห็น

แต่จะให้ผมทำอย่างไรละครับ ผมพยายามช่วยเพื่อนผมทุกวิถีทาง บางคนก็ปฏิบัติตามแนวทางที่ผมชี้แนะ ผมไม่สามารถช่วยเหลือทุกคนได้หมดหรอกครับ 40 กว่าคน รวมรุ่นน้องด้วยอีก 100 กว่าคน

มันน่า "อนาถใจ" ไหมละครับ ยิ่งเมื่อเขาจบไปแล้ว มองไม่เห็นแสงสว่างที่ชัดเจน บางคนอาจมองเห็นแค่แสงไฟลิบหลี่ บางคนอาจมองไม่เห็นแสงไฟเลย ต่อจากนี้ก็เป็นปัญหาของ "ชาติ" อีกคือ ไม่มีบุคลากรที่สามารถพัฒนาประเทศได้